+_+<<vAsAb JuKy>>*_*

 

ตื่นเต้นๆ   จารู้ผลแร้ววว

 แต่ไม่น่าจาได้อ่ะ  มั่นใจว่าไม่ได้

เผื่อใจไว้แร้ว  แต่ยังไงก้อหวังเหมือนกานอ่ะ 

ถึงจะเปนความหวังลมๆแล้งๆ

แต่มานก้อมีความหมายกับชีวิตตูมากกกก

เซงทุกคนอ่ะ  ตอนนี้

เบื่อทุกอย่าง  ติดเกม  แต่เบื่อ  แต่ก้อจาเล่น  บร้า

ต้องขยันอ่านหนังสือซะแว้วว

ไม่งั้นไม่ได้ 4.00 แน่เรย

---

วานนี้ไปบีบสิวมา  เจ็บมั่กมากกกก

หน้าผากเนี่ยแดงเปนแถบเรย

เดินออกจากร้านมา  อุบาดสิ้นดี  เหมือนคนเปนฝ้าเรย

วานนี้มีฟามรู้สึกว่าตัวเองกินเยอะมาก  สวบทุกอย่างตั้งแต่เช้าแร้ว

สวบเสดก้อมานั่งๆนอนๆอ่านหนังสือ  วานนี้ทุ่มเทให้กะวิดทั้งวันเรย  เพราะเปนวิชาที่คะแนนน้อยอ่ะ

ต้องทามให้ได้  ต้องได้เกรด 4. เพี้ยงงง

พระพุดอีก  วิชานี้ไม่ช่วยไรเล้ย  เพราะพระพุดนี่แหละเรยได้คะแนนสังคมน้อย

ถึงหน้าไม่ให้แต่ก้อใจรักนะค๊า  อิอิ

ตอนนี้ไปทามไดของ storythai ไว้  แต่ทามได้แค่ 2 วันเอง  ขี้เกียจอัพซะแระ

 

ปิดเทอมนี้กะว่าจาปรับปรุงตัวเอง

จาไม่กินข้าวแร้ว  ไม่กินๆ  จาลดหุ่น ให้ได้ ถึงแม้ตอนนี้จาผอมอยู่แร้วอ่ะนะ 5555+

คอยดูเปิดเทอมมา  ห้ามตกตะลึงในความสวยละกาน หุหุ

โดยเฉพาะอีปอ  อย่ามาว่ากรุอ้วนละกาน

จาผอมให้ดู  สู้ๆๆๆๆ 

 

ไปอ่านหนังสือก่อน  พระพุดเหลืออีกตั้งเยอะ  ยางมะมีไรเข้าสมองเล้ยย

บะบายยยย

 

ชั้นยังจำได้ตั้งแต่วินาทีแรกที่มาถึงดอนเมืองของวันที่  7 พฤษภา 2549

 

วันนั้นชั้นวิ่งมาแร้วเข้าไปห้องน้ำเพื่อเปลี่ยนเสื้อ UCE 

 

พอออกมาก้อเจอเพื่อน  ที่เคยเจอกันไปแร้วรอบนึงแต่ไม่คุ้นเรย

 

และแล้วก้อถึงเวลาขึ้นเครื่อง  ชั้นไม่ได้คิดถึงบ้านหรือที่ไทยซักนิด

 

ชั้นขึ้นไปนั่งกะเกด  และแล้วเครื่องบินก้อ run way เหินขึ้นฟ้า

 

นำชั้นมาที่บาเรนด้วยเวลา 6 ชม.  แล้วต่อไปอังกิดอีก 6 ชม. 

 

ในที่สุดชั้นก้อได้เหยียบลอนดอน  ประเทศอังกิด  ตามที่ชั้นฝันไว้

 

เมื่อมาถึงสนามบินก้อนั่งรถต่อไปท่าเรือที่ Portmounth แร้วก้อข้ามเรือมาถึง Isle of Wight

 

สถานที่ที่ชั้นต้องใช้ชีวิตอยู่อีก 5 อาทิด

 

มาถึงก้อมารอลิฟท์ซึ่งรอบสุดท้ายเหลือแค่ชั้น เกด พี่เท้ง โจ

 

แล้วก้อลงจากเรือมาพบกับโฮส  เค้าชื่อ Kerrie  แล้วชั้นก้อตรงดิ่งไปที่บ้านกับฟาง

 

บ้านที่ชั้นอยู่ไม่ใหญ่เรย  มีแค่สามีเค้าชื่อ Sean อ่านว่าชอร์น กับ Kerrie

 

ลูกเค้ามี 3 คนแต่ย้ายออกหมดแล้ว

 

ชั้นกับฟางได้ครอบครองห้องเล็กๆกับเตียง 2 ชั้น  มีทีวี  ตู้เสื้อผ้า  แล้วเราก้อทำการรื้อของกันกระจาย

 

และแล้วการใช้ชีวิตที่ Newport,Isle of Wight ก้อได้เริ่มขึ้น

 

วันแรก (9/04/06)

 

      วันนี้ได้ไป Robin Hill เป็นสวนสนุก  เดินทางด้วยรถบัสซึ่งเค้าจะมี Buss Pass มาให้ (แล้วมี Leader คือ Melissa เป็นผู้หญิงสูงๆ น่ารักๆ สูบบุหรี่เก่งๆ) เราสามารถเดินทางด้วยรถเมล์ได้สบายเลยถ้ามี Buss Pass  แล้วชั้นก้อลองเล่นไวกิ้งดู  คือแบบว่าไม่เคยเล่นน่ะค่ะ  ครั้งแรกอ่ะ  เห็นฟรีเลยไป  ปรากฎว่าเครื่องออก  ชั้นเริ่มใจคอไม่ดีแล้ว  แล้วเครื่องมันก้อเร่งเต็มที่  ขาลงแม่งโคดเสียวสัดดะ  กรุอยากเป็นโรคหัวใจตายไปเรย  เพื่อนที่ไปเล่นด้วยกันคงจำเสียงร้องของชั้นได้ว่า  "บอกให้เค้าหยุดได้มั๊ย"  "ไม่ไหวแล้ว"  เป็นระรอก  ในที่สุดก้อสิ้นสุดลง  ขาอ่อนเลยค่ะพอลงมา แล้วชั้นก้อไปเล่นรถเรียกว่าอาไรซักอย่างลงจากเขา  และสไลเดอร์เป็นทางยาวลงมา  คือแบบว่าตอนนี้ไม่มีอาไรเสียวไปกว่าไวกิ้งแล้วค่ะ  เล่นกานเสดก้อกลับมาที่ NBS (Newport Bus Station) ขากลับชั้นกะฟางก้อไปซื้อนมกินที่ Iceland (ซูเปอร์มาเก็ต)  แล้วเราก้อเดินกลับบ้านกัน  ไกลโคดๆ  ปวดขามากมาย 

 

วันสุดท้าย (10/05/06)

 

    ถึงเวลา ตี 2 ครึ่ง ร่ำลาโฮสผู้หญิงก้อออกมาที่ท่าเรือ มีโฮสผู้ชายมาส่ง  แล้วก้อจับมือกัน ก่อนจาก  มาเจอกับเพื่อนๆ  แล้วเราก้อขึ้นเรือกัน  ตอนนี้มันเร็วมาก ถ่ายรูปกันบนเรือ  แต่แปบเดียวก้อถึงฝั่งแร้ว  งงมาก ทำไมขามามานโคดนานเรยอ่ะ  แร้วก้อนั่งรถไปที่ลอนดอนเพื่อไปขึ้นเครื่อง  เครื่องออกตอน 10 โมง  ไปถึงประมาณ 7 โมงกว่าๆ  พวกเราก้อเข้าไปรอเครื่อง  ไปช้อป duty free มี harrods ด้วย แต่แพงอ่ะ  พอถึง 8.40 เกือบๆ 9 โมง  พวกเราก้อไป boarding แร้วก้อนั่งเล่นไพ่รอจนถึงเวลาขึ้นเครื่อง  สูดอากาศที่อังกิดเปนครั้งสุดท้าย  แล้วชั้นก้อจากที่นั่นมา

 

       ชั้นเดินทางมาพักเครื่องที่บาเรน  แขกที่นั่นแม่งโคดน่ากัวสัดดะ  มองพวกเราตั้งแต่หัวจรดเท้า  มิหนำซ้ำคนที่นั่งอยู่ใกล้ๆพวกเรายังเอากล้องขึ้นมา  เหมือนกับกำลังถ่ายรูปพวกเราอยู่    แต่ที่น่าสงสารที่สุดก้อคือโย่  โดนเกย์ตาม  ตอนแรกชั้นถ่ายรูปโย่อยู่แร้วเค้าก้อมาจากไหนมะรุ  เดินมาถ่ายรูปด้วย  จากนั้นก้อตามโย่มาตลอดเรย  มานผ่านมาแร้วนะโย่  อย่าคิดมากเรย  ขอโทดจิงๆที่ถ่ายรูปโย่ตอนนั้น  เฮ้อออออ  หลังจากพักเครื่องที่บาเรนด้วยความหวาดหวั่นเป็นเวลา 2 ชั่วโมงก้อบินตรงกลับประเทศไทย  บรรยากาศในเครื่องบิน ช่วงแรกก้อยังไม่มีใครหลับ  หลังๆมาหลับกานถ้วนหน้าแต่อิช้านเล่นไพ่กับบ้าน ทอง พัท  บางคนก้อยางไม่นอน  แต่อิช้านชักง่วงเรยเลิกเล่น นอนกาน  ตื่นมาอีกทีรู้สึกว่ามีคนเบียดอยู่ข้างๆ  เลยลืมตาขึ้นมา  เจอไอ้บ้านนั่งเบียดมาทางอิช้าน  ถัดจากบ้านไปมีสมาชิกมาเพิ่มคือไอ้พี่เท้ง  สรุปล็อคนี้มีที่นั่ง 4 ที่แต่มานเสือกมานั่งกาน 5 คน  หุหุ  ข้างๆช้านอีกคนคือ บัว   ก้อหลับเหมือนกาน  พอดีปริ๊นเปลี่ยนไปนั่งข้างโย่  ตอนนี้รู้สึกหวิวๆเล็กน้อย  เหลืออีกประมาณ 2 ชั่วโมงก้อจาถึงไทยแล้ว   ทุกคนจะต้องแยกย้ายไปใช้ชีวิตของแต่ละคนโดยที่ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะได้พบกันอีก  มันเป็นความรู้สึกที่ทรมานน่าดู  การพบ  และการจากลา  ชั้นยังจำวินาทีแรกที่ได้เจอกับเพื่อนๆได้เรย  นั่นคือวันปฐมนิเทศ  ไม่คิดว่าวันนี้ชั้นจะผูกพันกับเพื่อนๆขนาดนี้  เวลานี่มานผ่านไปเร็วจิงๆ  ภาวนาให้พวกเรายังนั่งอยู่บนเครื่องบิน Gulf Air ต่อไปนานๆ  แต่เราก้อฝืนเวลาไม่ได้  และแล้วเครื่องบินก้อลดระดับลง  ชั้นมองเห็นกรุงเทพแล้ว  อีกไม่กี่นาที  ชั้นจะได้ลงไปเหยียบแผ่นดินแม่  และได้จากกับเพื่อนๆแล้ว  ในที่สุดล้อเครื่องบินก้อแตะพื้นดินของประเทศไทย  ไม่นานชั้นก้อลงมาสู่ประเทศไทย  ได้เหยียบแผ่นดินบ้านเกิดหลังจากที่จากมันมาถึง 5 อาทิด  พวกเราลงมาเอากระเป๋า  แล้วก้อถ่ายรูปกานเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจากลา   และแล้วชั้นก้อเข็นรถขนกระเป๋าออกมากับเกด  พี่เท้ง และปริ๊น  มาพบกับพ่อและแม่   ชั้นก้อขอเวลาวิ่งไปร่ำลาเกดกับออม  กอดทั้งสองคนแร้วมันตื้นตันมาก  พูดอะไรไม่ออกเลย   บอกลาแค่นั้น  ยังไม่ได้ลาคนอื่นๆ  แล้วชั้นก้อจากเพื่อนๆที่ใช้ชีวิตร่วมกันถึง 5 อาทิดมาโดยที่ไม่รู้ว่าจะได้เจอกันอีกรึเปล่า  เสียใจเหมือนกันที่ไม่ได้ลาเพื่อนครบทุกคน  

 

การเดินทางของพวกเรา 17 ชีวิตได้จบลงแล้วหลังจากที่พวกเราร่วมทุกข์ร่วมสุขด้วยกันมาเป็นเวลา 5 อาทิด  คิดแล้วมานก้อเร็วมาก  เร็วจริงๆ  จนชั้นตั้งตัวไม่ทันเรย  แยกย้ายกันไปแล้วก้ออย่าลืมกันนะพวกแก  อย่าลืม Park 1 และ 2 ที่สิงสถิตของพวกเรา  รวมไปถึง  Morrison  ด้วย  ทุกๆที่ที่พวกเราได้ก้าวผ่านไป  อย่าลืมนะ  ต่อไปนี้คงไม่มีโอกาสเป็นอย่างนั้นอีกแล้ว 

 

ขอฝากเพลงแทนกาลเวลาที่มันผ่านหมุนไป

 

ในขณะที่พวกเราอยู่ด้วยกัน  เล่นด้วยกัน  หัวเราะกัน  ขอให้จำเพลงนี้ไว้นะ

 

เพลง  อยากให้ช่วงเวลาเหล่านี้อยู่กับเราไปนานๆได้ไหม  ของ Playground

 

    ทุกคราวที่เราได้เจอกันนั้นช่างแสนสุขใจ  เฝ้าแต่นับเวลาที่ผ่านเมื่อไหร่จะถึงวันที่เฝ้ารอวันนี้ 

 แต่ว่าเวลาที่หมุนผ่านไปมันบังคับให้เราต้องไกลกันอีกในไม่ช้า  ก่อนทุกสิ่งจะไม่อาจย้อนกลับมา  ฉันอยากจะขออะไรซักอย่างก่อนจะได้ไหม

  ขอให้ช่วงเวลาดีๆอยู่กับเราไปอย่างนี้เป็นความทรงจำที่จะไม่ลบไปจากใจ  อยากขอให้เทออยู่นานๆได้ไหม  เพราะช่วงเวลานี้คือช่วงชีวิตที่ดีที่สุดของฉัน

   ทุกสิ่งรอบกายในวันๆนี้ดูช่างสวยงามแต่ไม่มีภาพใดที่สวยเกินกว่าภาพเทอคนนี้ในช่วงเวลาตอนนี้......

 

 

ในขณะที่พวกเรานั่งอยู่บนเครื่องบิน  กำลังจะกลับประเทศไทย  ขอมอบเพลงนี้ให้เพื่อนๆละกาน

 

เพลง  อย่าทำให้ฟ้าผิดหวัง  ของ เอ็นดรอฟิน

 

  ฟ้ายังมีตา  ที่ฟ้านำเทอมาร่วมทางอยู่กับฉัน  ท่ามกลางคืนวันที่เหนื่อยล้ากายใจ ให้ยังพอมีแรงสู้ไป

ถึงล้มก้อรู้ว่าฉันยังมีมือของเทอ  ถึงฉันนั้นพลั้งหรือพลาดอะไรไปอย่างน้อยยังมีเทอเป็นเหมือนเส้นชัย  และทุกๆครั้งที่เสียอะไรไปเท่าไรก้อคิดทุกครั้งว่าได้อะไรมาและพบว่าชั้นโชคดีสักเพียงใดที่พบเทอ

อยู่กันอย่างนี้นานๆนะเทอ  จากกันวันไหนฟ้าคงจะผิดหวัง  อยู่กันอย่างนี้หัวใจจะฝากฝังใส่มือเทอนั้น  อย่าไปไหนๆๆ (แต่ยังไงก้อต้องไป  เพราะเราต้องกลับไปดำเนินชีวิตตามเส้นทางของแต่ละคน)......

 

และสุดท้าย  ถึงเวลาที่พวกเราจากกันไกลแล้ว  ไม่รู้ว่าอีกเมื่อไหร่จะได้พบกัน  อยากจะฝากเพลงนี้ไว้

 

เพลง  ห่างไหลเหลือเกิน  ของ ป้อด (ท่านนายก) modern dog

    เวลามองขึ้นไปบนฟ้าฉันนั้นเห็นแต่ภาพเทออยู่ไกลกันจนสุดสายตา  รอคอยวันที่จะกลับมาหาถึงแม้มันจะแสนนาน  แสนนานแค่ไหน

  อยากจะขอให้ได้พบแค่เพียงขอให้ได้พบอยากจะรู้ว่าเทอเองเป็นเช่นไร  เทอจะคิดถึงฉันรึเปล่า เทอจะเหงาบ้างรึเปล่า จะรู้สึกแตกต่างกับฉันบ้างไหม  เพราะว่าเราห่างไกลกันเหลือเกิน  คิดถึงแต่เทอนั้น  เฝ้าแต่นับให้ถึงวันที่เรานั้นได้พบกัน   เพราะช่างห่างไกลกันเหลือเกิน  ฉันเองก้อไม่รู้เมื่อไหร่จะได้พบ...เทอ

   เวลามองขึ้นไปบนฟ้า ฉันนั้นได้แต่ถอนใจน้ำตาก้อไหลซึมออกมา  เราไกลกันอยู่คนละฟากฟ้า  ไม่รู้จะอีกนานไหม   แต่ฉันเองก้อจะขอ.......

ฝากถึงเพื่อนๆ  ทุกคน

 

Ommy>>>  คิดถึงคนเก่ง  ผู้รู้   และความเป็นเพื่อนหนิทกันของเรา

K@te>>>  คิดถึงเสียงหัวเราะของไอ้ตุ๊กตาผี  เด็กแว่นคนนึงที่เข้ามาในชีวิตชั้น

Fang>>>  คิดถึงเมทชั้น  คนที่ต้องให้ชั้นปลุกตลอดเวลา  คิดถึงเสียงร้องเพลงเพราะๆของแกนะเว้ย

Faye>>>  คิดถึงรอยยิ้มที่ทำให้โลกทั้งใบสดใสของคุนเทอ  และความสนุกสนานที่มีให้ทุกๆคน

Pip>>>  คิดถึงเจ้าลิงน้อยจอมพลัง  Powerful  ความบ้าและความขี้เล่นของหล่อน  หุหุ

Bua>>>  คิดถึงเสียงแหลมๆของคุนเทอ  รอยยิ้ม  ความสนุกสนาน และความน่ารักของบัวคนนี้

Putt>>>  ไม่คิดถึง  ไปไกลๆได้ยิ่งดี

P'Teng>>>  คิดถึงพี่ที่เปนผู้นำที่ดี  ดูแลน้องทุกคนเปนอย่างดี  และความบ้าของคุนพี่

Bann>>>  คิดถึงคนที่ชั้นตบหัวและไล่เตะได้ตลอด  เสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่งและความโคดตลกของแก

Yoyo>>>  คิดถึงเสียงโย่  ความหนุกหนาน  ความน่ารักของโย่มากมาย

Max>>>  คิดถึงเพื่อนเก่าคนนี้ที่มาด้วยกัน  และคิดถึงความปากสุนัขของแกมากมาย  5555

Earth>>>  คิดถึงเพื่อนเก่าอีกคนเช่นกัน  เสียงหัวเราะอย่างสะใจของแกด้วย

Prince>>>  คิดถึงเดก hip สเกตบอร์ดคู่ใจของแก  และอนาคตแฟนมายด์  เอิ้กๆ

Joe>>>  คิดถึงพระราชาแห่ง  Joeland  และคนที่นับชั้นเป็นเพื่อนในวงไพ่  ตอนชั้นแจกไพ่ให้แกดี โหะๆ

Poad>>>  คิดถึงท่านนายกแห่งประเทศ Joeland  และคำพูดที่ว่า "ไร้สาระ"  ของป้อด

Thong>>>  คิดถึงความเจี๋ยมเจี้ยมของแกเหมือนกัน 

 

MISS  EVERYBODY SO MUCH

 

GOOG LUCK FOR U

 

SEE U LATER

 

BYE

         

ไปวันที่  7 เมษา น่ะเจ้าค่ะ  ส่งจายไปหาด้วยน๊า

 

คิดถึงทุกๆคนแหละ

 

ตอนนี้ว้างว่าง  หลังจากที่เคร่งเครียดจากการสอบมาเป็นเวลานาน

 

พูดถึงคะแนนสอบ พอสอบเส็ดก้อตระเวนถามคะแนนอาจาน 

 

คนิดก้อเกือบไม่ได้เกรด 4 แต่ก้อได้ คิคิ ดีจาย

 

ยังมีวิชาวิกฤษอีก 3 วิชา คือ วิดหลัก วิดเสริม คอม (พ่อหย่ายน้อย)

 

วิดหลักคำนวณแล้วน่าเศร้า  วิดเสริมถามวีวี่  ดีใจบักคัก  คอมยังไม่รู้ชะตากรรม

 

วิชาที่เหลือก้อคงจะเตรียมตัวอัพ 

 

แต่ก้อแอบดีจายเพราะยังมีโอกาสอยู่ห้อง 2 ยังไม่ตกห้อง เจ้าค่ะ

 

เอาหล่ะ ไปเล่นเอแม็ทก่อนเด้อจ้า